فروش خودروی شما؛ 84% پول بیشتری دریافت میکنند با

نظر شما در مورد خودروهای کلاسیک «برقی شده» (electromodded) هر چه که باشد؛ چه عاشق آنها باشید و چه از آنها متنفر باشید، قطعاً تقاضا برای آنها وجود دارد - و همین تقاضا شرکت تخصصی تبدیل خودرو الکتروژنیک (Electrogenic) مستقر در آکسفوردشایر شمالی را به سمت آنچه میتوان مرحله دوم مدل کسب وکار رو به رشد آن نامید، سوق داده است.

این شرکت پس از گذراندن پنج سال در انجام تبدیل های سفارشی روی خودروهای متنوعی همچون سیتروئن DS، دایملر مجستیک میجور، ریلیانت کیتن و تی وی آر سربرا، اکنون به عنوان تأمین کننده کیت های «تعویض برقی» عمل میکند که میتوانند توسط هر یک از شرکای تعمیرگاهی مستقل در سراسر جهان نصب شوند.

نحوه جاسازی پورت های شارژ توسط الکتروژنیک که دقیقاً در داخل درب باک سوخت موجود در خودروهای تبدیلی قرار میگیرد، گویای تعهد و کیفیت کار آنهاست. تصور کنید کابل شارژی که از درب صندوق عقب یا درب مسافر بیرون زده باشد چقدر میتواند نامطلوب باشد.

به نظر میرسد آمریکای شمالی، به ویژه کالیفرنیا، با توجه به شبکه رو به رشد نصابان الکتروژنیک، عاشق ایده خودروهای کلاسیک برقی شده است. اما علاقه به این خودروها بسیار گسترده تر است، به خصوص از سوی مشتریان جوانی که میخواهند مالک و راننده چیزی «کلاسیک» باشند اما احساس میکنند تخصص کافی برای نگهداری از یک موتور احتراقی سالخورده را ندارند. این موضوع شبیه به جستجو برای تفریحات خاص و مدرن در دل سنت است.

در حالی که این شرکت همچنان به انجام تعداد کمی از تبدیل های برقی سفارشی در هر سال در مقر اصلی خود در کیدلینگتون ادامه خواهد داد، کسب وکار اصلی الکتروژنیک اکنون به ساخت و عرضه کیت های «اصلاح الکتریکی» - یا R-EV - برای سه خودروی کلاسیک خاص تبدیل شده است: لندروور دیفندرهای بعد از 1983، جگوار ای-تایپ، و هر دو نسل سری G و «964» از پورشه 911.

کیت های دیگری نیز به دنبال خواهند آمد، زیرا شرکت از طریق کسب وکار تبدیل های سفارشی خود تجربیات جدیدی کسب میکند. این کیت ها میتوانند به گونه ای مشخص شوند که یا گیربکس دستی اصلی خودروی اهداکننده را حفظ کنند و یا کل خط انتقال قدرت را جایگزین نمایند؛ آنها دارای ظرفیت باتری بین 43 تا 93 کیلووات ساعت بسته به نوع خودرو هستند و شامل قابلیت شارژ سریع DC تا 50 کیلووات میباشند.

دو کیت برقی برای پورشه ارائه شده است. نسخه کم قدرت تر و ارزان تر، که در اینجا تست شده است، برای سطح عملکردی تقریباً مشابه با خودروی استاندارد طراحی شده و حدود 120 کیلوگرم به وزن خالص کلی پورشه اضافه میکند؛ ایده این است که بتوانید آن را بدون نیاز حتمی به ارتقای سیستم تعلیق یا ترمز نصب کنید. الکتروژنیک این را کیت «E62» مینامد (215 اسب بخار، 229 پوند فوت گشتاور، شتاب صفر تا صد حدود 5.0 ثانیه).

یک کیت «E62S» نیز وجود دارد که قدرت را به 322 اسب بخار میرساند، اما الکتروژنیک توصیه نمیکند آن را بدون ارتقاهای گسترده تر نصب کنید. هر دو کیت بهتر است به عنوان اجزای تشکیل دهنده برنامه های بازسازی وسیع تری در نظر گرفته شوند که نصاب خاص شما ممکن است به موازات آن روی خودروی شما انجام دهد.

کیت تبدیل الکتروژنیک شامل همه چیزهای لازم است تا یا ابزارهای دقیق موجود در 911 را برای اطلاعات خاص خودروهای برقی تغییر دهد (بنابراین تغییر ظریف تر باقی میماند و در صورت لزوم در مراحل بعدی آسان تر قابل بازگشت است) یا آنها را جایگزین کند. خودروی تست ما ساعت های خود را حفظ کرده بود اما آنها را تغییر کاربری داده بود: بنابراین عقربه سطح سوخت اکنون ظرفیت باقیمانده باتری را نشان میدهد، دماسنج روغن دمای موتور را نشان میدهد (که آب خنک است)، و فشارسنج روغن انرژی بازیافت باتری را نشان میدهد و غیره. مطمئن نیستم که علاوه بر سرعت سنج به یک دورسنج موتور هم نیاز داشته باشید؛ اما میتوانم درک کنم چرا مالکان 911 میخواهند ساعت های اصلی خودرو را حفظ کنند.

کابین کلی پورشه دست نخورده است، به جز یک دکمه چرخشی انتخاب دنده در جایی که اهرم تعویض دنده دستی قرار داشت. شما صندلی های عقب را حفظ میکنید؛ اما برای چمدان و سفر به آنها نیاز خواهید داشت زیرا در جلو، باتری محرک 62 کیلووات ساعتی خودرو فضای صندوق جلو (frunk) را کاملاً پر کرده است.

البته وزن آن پک باتری، توزیع وزن معروف پورشه 911 که متمایل به عقب است را دوباره متعادل میکند: چیزی که از نظر تئوری میتواند تأثیر مثبتی بر یک یا دو مورد از ویژگی های هندلینگ خودرو داشته باشد. با این حال، به دلایلی که به آنها خواهیم رسید، مطمئن نیستم که در واقعیت چنین کاری انجام دهد. اما این خودرو قطعاً مانند یک تبدیل بسیار مؤثر رانندگی میشود که به خوبی قادر به جلب رضایت مالکانی است که فقط میخواهند خودروهایشان را بیشتر به جاده بیاورند - و میخواهند قادر باشند این کار را در دنیای خودرویی که ممکن است به زودی از سوخت های فسیلی فراتر رود، ادامه دهند. همانطور که انتظار میرفت، برخی از کاریزما و روح کلاسیک 911 را از دست داده است - اما به هیچ وجه خسته کننده نیست.

انتخاب حذف گیربکس دستی قدیمی خودرو قطعاً یکی از راه هایی است که در آن مسیری برای درگیر شدن راننده را نیز حذف میکنید؛ اما این همچنین به این معنی است که شما فقط دکمه را روی «D» میچرخانید و پدال گاز را فشار میدهید تا حرکت کنید. موتور الکتریکی مقدار زیادی نیروی محرکه و شتاب نرم و در دسترس در سرعت های پایین و بازیافت انرژی موتور بیشتری در سرعت های پایین نسبت به بالا ارائه میدهد (اگرچه الکتروژنیک میتواند کنترل های دستی برای این مورد را اگر ترجیح میدهید، اضافه کند).

عملکرد کلی قوی است: به ویژه تا حدود 60 مایل در ساعت (96 کیلومتر در ساعت)، که این «964» را در ردیف بسیاری از خودروهای برقی مدرن دو موتوره قرار میدهد. بالای 60 مایل در ساعت، در حالی که هنوز قدرت زیادی وجود دارد، میتوانید احساس کنید که قدرت و گشتاور موتور الکتریکی کمی کاهش می یابد - اما فقط در سرعت هایی که بعید است افراد با خودروهای کلاسیک چهل ساله رانندگی کنند. نکته اصلی اینجاست که برای اکثریت قریب به اتفاق مالکان پورشه، یک تبدیل برقی الکتروژنیک به همان اندازه که در رانندگی آسان تأثیر دارد، به عنوان یک گام بزرگ در افزایش سرعت در دسترس خودروشان احساس خواهد شد.

بهای پرداختی چیست؟ اینکه از نظر شخصیت شنیداری و درام، قطعاً هیچ مقایسه ای در اینجا با یک موتور باکسر پورشه که به خوبی نگهداری شده و در دورهای بالا زوزه میکشد، وجود ندارد. با این حال، موتور الکتریکی بی صدا نیست - و الکتروژنیک هیچ تلاش دیجیتالی اشتباهی برای پنهان کردن یا تقویت آن انجام نمیدهد. موتور الکتریکی همان چیزی است که هست: کمی ساده و بدون تن، قبول - اما دور از تخت یا کلینیکال بودن است. در واقع، این بخشی از یک تجربه رانندگی است که هنوز هم کاملاً فیزیکی، ارتباطی، زنده و با حس «آنالوگ» است - حتی بدون موتور بنزینی.

برای شروع، قرار دادن یک چهارم تن باتری در جلوی یک 911 قطعاً به ساعدهای شما تمرین میدهد. این مقدار وزنی است که توسط محور جلویی حمل میشود که ممکن است فرمان هیدرولیک برای کنترل آن نداشته باشد. پورشه های 911 سری G نداشتند؛ اکثر 964ها داشتند، اما در خودروی تست ما جعبه فرمان در هر صورت عملاً بدون کمک بود. همچنین این واقعیت وجود دارد که افزایش محبوبیت «ظاهر RS» در 911های قدیمی تر، نصب چرخ های آلیاژی پهن تر به سبک فوکس (Fuchs) را برای خودروهایی مانند خودروی تست ما بسیار رایج کرده است، که خود وزن فرمان را افزایش میدهد.

الکتروژنیک میتواند یک سیستم فرمان برقی الکترومکانیکی نصب شده روی ستون فرمان را به عنوان بخشی از کیت تعویض خود اضافه کند؛ و من قطعاً آن را انتخاب میکردم - زیرا بدون آن، درک شما از وزن اضافی که اضافه شده است بسیار بیشتر خواهد بود. 120 کیلوگرم چندان زیاد نیست؛ اما به دلیل جایی که قرار دارد، تأثیر آن بر 911 میتواند نامتناسب احساس شود، به ویژه زمانی که سخت تلاش میکنید خودرو را از یک پیچ تند عبور دهید، یا اگر مجبور باشید وضعیت آن را در پیچ ها به سرعت و به نرمی در سرعت های بالاتر اصلاح کنید (در اینجا هیچ کمک پایداری الکترونیکی وجود ندارد).

همانطور که عکس های ما تأیید میکنند، در کنترل بدنه پورشه نیز مصالحه ای وجود دارد؛ من آن را قابل توجه مینامم، اگرچه نه لزوماً تنبیهی. این احساسی شبیه به یک 911 دارد که به محدودیت های ساختاری وزنی که شاسی آن میتواند تحمل کند، نزدیک میشود. درجه ای از شکنندگی در نحوه سواری آن، و تکان های کنترل نشده و اینرسی ناخوشایند در نحوه هندلینگ آن هنگام بررسی محدودیت های چسبندگی خودرو وجود دارد. با این حال، هیچ کدام شما را از لذت بردن از رانندگی با آن در سرعت های روزمره باز نمیدارد.

با تمام آن گشتاور در دسترس و بدون نظارت الکترونیکی، من قطعاً یک دیفرانسیل لغزش محدود (LSD) مکانیکی در خودرو میخواهم. همانطور که هست، کیت الکتروژنیک شامل آن نمیشود، و این بدان معناست که وقتی در حال خروج از یک پیچ هستید، هرزگردی چرخ عقب داخلی کمی بیش از حد آسان است، حتی در شرایط خشک. در شرایط خیس، تصور میکنم این میتواند کاملاً ناامیدکننده باشد؛ نه اینکه مالکان 911های کلاسیک تمایل داشته باشند مسافت های زیادی را در شرایط لغزنده طی کنند. با این حال، شرکت میگوید به زودی یک LSD ارائه خواهد کرد.

زمانی که این کار را انجام دهد، دلیل کمی برای زیر سوال بردن دقت مهندسی که الکتروژنیک در این خودرو ارائه میدهد وجود دارد. اگر یک 911 کلاسیک برقی شده چیزی است که میخواهید، این یکی به نظر میرسد که به خوبی اجرا و فکر شده است. این خودرو بدون مصالحه های دینامیک نیست؛ اما به عنوان یک راه حل «پلاگ اند پلی» (نصب و اجرا) که فقط از فضای موجود در خودرو استفاده میکند و شاسی را دست نخورده و بدون آسیب باقی میگذارد تا اگر خواستید بعداً تبدیل را معکوس کنید، راه هوشمندانه ای برای تجربه زندگی جدیدی برای پورشه قدیمی محبوب شماست.

آیا من یکی از آنها را خواهم داشت؟ در این مورد، من رد میکنم. من ترجیح میدهم به آینده ای اعتقاد داشته باشم که تا حد امکان جایی برای 911های کلاسیک که تجربه رانندگی با موتور احتراقی اصلی خود را حفظ میکنند، باز میکند، شاید با سوزاندن سوخت مصنوعی - هرچند به ندرت.

میتوانم به بسیاری از خودروهای اسپرت کلاسیک، سدان ها و GTهای دیگر فکر کنم که با وجدانی بسیار آسوده تر آنها را «الکترومودیفای» میکردم؛ و جرأت میکنم بگویم که راه های هوشمندانه تر یا مقرون به صرفه تری برای انجام آنها نسبت به این وجود ندارد. اما یک موتور تخت شش سیلندر پورشه، حداقل برای من، معیاری بیش از حد مهم و تعیین کننده شخصیت برای یک 911 است که بدون آن باشد. تا زمانی که خود وایساخ (مقر پورشه) تصمیم دیگری نگیرد - که البته دیری نخواهد گذشت که این کار را انجام میدهد - آن برای من کافی خواهد بود.