نگهبانان امنیتی در مقر آستون مارتین در گایدن به خوبی می دانند چه خودرویی انتخاب کنند.

آنها محوطه را با یک آستون مارتین DBX سفید و نسبتا ساده مدل 2020 گشت می زنند؛ خودرویی با رینگ های نقره ای که همچنان جذاب به نظر می رسد. به جز این واقعیت که همتایان آنها در مارانلو بعید است هرگز پشت فرمان یک فراری پوروسانگوئه 313 هزار پوندی بنشینند، این صحنه چیز عجیبی ندارد.

این موضوع تنها از آن جهت قابل ذکر است که برای لحظه ای نزدیک بود این DBX قدیمی را نشناسم؛ آن قدر که در کنار نسخه جدید و فیس لیفت شده DBX 707 مدل 2024 که برای رانندگی با آن به گایدن آمده ایم، آرام و موقر به نظر می رسید.

از زمان معرفی در سال 2019، DBX مسیر تکاملی قابل توجهی را طی کرده است. این خودرو همواره به عنوان یک شاسی بلند اسپرت، ترکیبی کم نظیر از راحتی و هندلینگ ارائه داده، اما هدف اصلی آن همیشه فروش بالا و تقویت وضعیت مالی شرکت در بازاری بسیار رقابتی بوده است.

به همین دلیل، تنها چند سال پس از تولد DBX، نسخه پر زرق و برق 707 معرفی شد؛ قدرت بیشتر، وزن کمتر، چسبندگی بالاتر، رنگ های جسورانه تر و اگزوزی پر سر و صداتر. حتی دیفیوزری که یادآور خودروهای مسابقه ای GT3 آستون مارتین است. همه اینها برای رقابت مستقیم با بنتلی بنتایگا، لامبورگینی اوروس و پوروسانگوئه انجام شد.

محبوبیت این نسخه آنقدر بالا بود که آستون مارتین تصمیم گرفت مدل ملایم تر اولیه را از خط تولید حذف کند. اکنون نیز شاهد مرحله تازه ای از تکامل DBX هستیم.

Aston Martin DBX

آستون مارتین با حفظ بسته فنی جذاب خود، تنها نقطه ضعف قابل توجه شاسی بلندش را برطرف کرده است.

کابین

در حالی که نسخه اولیه 707 بیشتر بر سرعت و هیجان تمرکز داشت، این به روز رسانی جدید عمدتا کابین را هدف قرار داده است.

این تغییر برای بازاری مانند چین که تمرکز زیادی بر فناوری دارد، حیاتی بود؛ بازاری که DBX پیش تر در آن فروش بالایی داشت اما اخیرا کمی عقب نشینی کرده بود.

با مقایسه سیستم اطلاعات و سرگرمی قدیمی DBX که از مرسدس بنز به ارث رسیده بود با سیستم های مدرن رقبایی چون BMW XM، به راحتی می توان فهمید چرا این به روز رسانی ضروری بود؛ به ویژه برای خودرویی که بیش از نیمی از فروش آستون مارتین را تشکیل می دهد.

چیدمان V شکل کلیدها و نمایشگر مرکزی باریک، همان سیستمی است که پیش تر در DB12 و ونتیج معرفی شد. نمایشگر پشت آمپر 12.3 اینچی در DBX کمی بزرگ تر است و کنترل های فیزیکی کاربردی همچنان در کنسول میانی حضور دارند.

اتصال پذیری نیز به طور محسوسی بهتر شده و اکنون اپل کارپلی، اندروید اتو و درگاه های USB-C در دسترس هستند. شاید در خودرویی با قدرت 697 اسب بخار این موارد پیش پا افتاده به نظر برسد، اما برای استفاده روزمره اهمیت بالایی دارند.

سایر بخش های کابین نیز با مواد و جزئیات جدید به روز شده اند، در حالی که اصول اصلی DBX مانند نورپردازی عالی، حس فضای باز و فضای پای عقب بسیار جادار همچنان حفظ شده است. تنها نبود فرمان پذیری محور عقب کمی مانورپذیری را محدود می کند.

سواری و هندلینگ

در جاده های باز، DBX همچنان انتظارات از یک شاسی بلند 2.2 تنی با مرکز ثقل بالا را به چالش می کشد.

رفتار آن بیشتر شبیه یک سوپرسدان تنظیم شده است؛ خودرویی که مهندسان آن به اهمیت بالای هندلینگ و در عین حال لذت رانندگی واقف بوده اند.

امکان انتخاب رینگ های 22 یا 23 اینچی وجود دارد، اما انتخاب سایز کوچک تر سواری نرم تری ارائه می دهد.

پیشرانه V8 تویین توربو 4.0 لیتری ساخت AMG مرسدس بنز همان واحد قبلی است و قدرتی بی وقفه و پرحجم ارائه می دهد که از طریق دیفرانسیل الکترونیکی و تایرهای عظیم به زمین منتقل می شود. شاسی با سیستم تعلیق بادی و میل تعادل فعال نیز تقریبا بدون تغییر باقی مانده است.

در حالت Sport+، DBX خودرویی خشن و سریع است اما هرگز ناپایدار احساس نمی شود. کنترل بدنه دقیق و واکنش ها اعتماد به نفس بالایی ایجاد می کنند و این شاسی بلند نه فقط در کلاس خود، بلکه به طور مطلق هندلینگ تحسین برانگیزی دارد.

در جاده های پر پیچ و خم، حتی بنتلی بنتایگا V8 نیز شانسی در برابر آن ندارد و تنها پوروسانگوئه V12 می تواند رقابت کند که آن هم در سطح قیمتی کاملا متفاوتی قرار دارد. با بازگرداندن تنظیمات به حالت GT، DBX به یک گرندتورر نرم و لوکس تبدیل می شود؛ هرچند صدای تایرها کمی بیشتر از حد ایده آل به گوش می رسد.

برای مطالعه تحلیل های بیشتر درباره خودروهای لوکس و اسپرت می توانید به ازکیش، بخش مجله تحلیل خودرو و همچنین مجله تخصصی ازکیش مراجعه کنید.